Lekke band, geduld…. rust.
Het is dinsdag na Pasen, een mooie dag, tijd om weer aan het werk te gaan na een lang weekend.
Op de snelweg gaat er een bestelbus naast me rijden, en wijst naar de auto. Gelukkig kan ik net van de snelweg af bij een benzinestation. Wat blijkt: de rechterachterband is leeg. Pfff wat een geluk dat die automobilist me daarvoor waarschuwt, ben hem dankbaar.
Bellen met de dealer voor pechhulp en dit wordt meteen in gang gezet, de monteur zal er binnen een uur zijn. Na een half uurtje telefoon: duurt iets langer want de monteur is even bij een andere klus, hij komt zo snel mogelijk. Ach dat is niet zo erg, haal ik even een kop koffie, ook lekker. Al met al is hij er na een anderhalf uur, de band wordt gewisseld met mijn ’thuiskomertje’ omdat er geen echt lek kan worden gevonden en beter is om bij de garage na te laten kijken.
Mijn geduld wordt op de proef gesteld. Geduld, meestal heb ik het, soms ook niet. In dit geval kon ik me druk gaan maken maar of het hielp?
Rust nemen was de beste oplossing.
Rust nemen is zo nu en dan ook echt nodig. Dat is me niet altijd gelukt, moest het mezelf toestaan. Want bezig zijn is goed was mijn overtuiging, want dan dóe je tenminste iets. Een overtuiging die velen hebben meegekregen vanuit thuis.
Steeds vaker merk ik dat het ook fijn is om niet altijd bezig te zijn, je bent ook goed als je rust neemt. En dan bedoel ik echte rust: de energie verandert om je heen. Ook anderen merken dat. Je kijkt anders, merkt meer op: je hoort de vogels, ziet de vogels, ziet de paardebloem, de vogelnesten en het blad aan de boom. En als je even je ogen dicht doet kun je soms zelfs nog zien, vanuit pure rust.
Die rust en dankbaarheid help ik je graag ervaren, met een meditatie, reiki behandeling of met aarden. Daarbij verbind je je met de aarde. De aarde die ons grondstoffen levert om te leven, zuurstof, voedsel, water, de aarde laat ons leven en hier wonen.
Wat heb je meegemaakt zodat je geen rust kunt ervaren? Welke onrust zit altijd in je? Is het een overtuiging of ervaring vanuit je jeugd of doe je door omdat je anders niet gezien wordt?
