Overtuiging van je ouders of van jou?

“Ja maar mijn ouders deden het ook zo”
Een bekende zin die ik vaak hoor in mijn praktijk.

Je doet iets omdat je dat geleerd hebt
Je doet iets omdat je denkt dat het zo hoort
Je doet iets zonder na te denken

Maar wat vind je er zelf van? Als je er neutraal naar zou kijken, wat zou je dan zelf vinden? Is dan dat wat je doet, iets van jou? Past dat helemaal bij jou? Is dat wie je bent?

Veel vragen die je aan het denken zet, is dat eigenlijk iets van mij?

Laatst kwam een mevrouw in de praktijk die deelde dat wat ze dacht dat goed was, eigenlijk helemaal niet bij haar past.
Ze deed het uit gewoonte, omdat het zo hoort.
Iets doen omdat het hoort is iets doen zonder je eigen overtuiging eraan te koppelen-> Mijn ouders deden dat zo en vonden dat goed dus ik doe het ook zo.

Ze vertelde dat ze moe was, heel moe. En ook dat ze doordeed. Altijd maar doordoen. En dat ze eigenlijk vond dat ze er iets van moest zeggen. Dat ze eigenlijk moest aangeven bij haar gezin dat het teveel werd. Dat ze eigenlijk het liefst op de bank zou gaan liggen en even weg te snoozen zonder de verantwoordelijkheid van het gezin te dragen. Ze deed veel in huis, ze deed de was, zorgde dat iedereen genoeg te eten had, bracht de kinderen weg en haalde ze weer op, zat in commissies en werkte daarnaast parttime. Het was veel. Dat besefte ze toen ze het allemaal ging opnoemen. En dan wilde ze het ook nog graag perfect. Want het moest wel goed zijn.

WANT HET MOEST WEL GOED ZIJN, een zin die ze vaak vanuit huis hoorde. Een zin die ze had aangenomen voor waarheid. Als je het goed deed kon je erop vertrouwen dat het genoeg was.

Maar was dat eigenlijk haar verantwoording of was het een overtuiging van haar ouders? Vond ze zelf ook dat alles goed moest zijn of mocht er ook wel eens iets minder goed gaan. Mocht ze ook wel eens een paar minuten later zijn bij het brengen en halen omdat ze even tijd voor zichzelf had genomen. Mocht de was ook een dag later worden gedaan? Was het erg dat de kinderen dat ene bloesje niet aankonden omdat het in de was zat?
Waar was haar vertrouwen op zichzelf? Vertrouwde ze op de overtuiging van haar ouders of had ze zelf een andere mening?

In de behandeling gingen we verder kijken, waar kwam de overtuiging en het vertrouwen vandaan? Wat maakte dat zij dat zo belangrijk vonden en overdroegen aan hun kinderen?

Na het afstemmen op haar blokkades kwamen we bij de oorzaak. En die was dichterbij dan ze zelf dacht.
Haar ouders deden wat zij goed vonden, zij mag doen wat zij goed vind.

Fijn om erachter te komen voor haar en ook voor haar kinderen. Want zoiets draag je over aan je kinderen en omgeving.
Met het energie geven merkte ik dat er een verschuiving plaatsvond, dat ze minder gespannen was en rust in haar hoofd kwam.

Hoe mooi is dat, inzicht, bewust worden, aanpakken en rust krijgen.
Een mooi resultaat, voor jezelf en je naasten.