Het gevoel niet goed genoeg te zijn komt steeds terug

Iedereen heeft ze, belemmeringen. Soms groot, soms klein. De ene keer denk je: och daar kom ik wel overheen, de andere keer denk je: ik moet er toch echt iets mee. Dit komt me heel bekend voor. Zal ik er nu dan echt iets mee doen?
Dat dacht ook de cliënt die er gisteren was. Het komt steeds terug dat ik het gevoel krijg net niet goed genoeg te zijn, net niet te kunnen tippen aan anderen. Waar komt het toch vandaan?

Vaak is het iets systemisch, iets uit je familie het is je vanaf jongs af aan meegegeven. Je ouders voeden je op op hun best mogelijke manier maar nemen daarbij ook vaak de overtuigingen van hun ouders over. Bijvoorbeeld: als je voor een dubbeltje geboren bent, wordt je nooit een kwartje.

Deze overtuiging kan je het gevoel geven dat je nooit niet genoeg zult worden zoals je zelf zou willen.

Met de cliënt hebben we gekeken naar wat haar echt dwars zat en wat er aan vooraf is gegaan. Het is even graven in je geheugen en verleden en er komt altijd iets boven waar je wat mee kunt. In haar geval voelde ze steeds afwijzing als ze zelf iets had bedacht en vervolgens merkte dat haar omgeving haar niet steunde bij de uitvoering. Nadat we hier mee aan de slag zijn gegaan merkte ze dat ze meer ruimte had, meer ruimte in zichzelf om te ontplooien. Bespreken met haar ouders kon ze nog niet, ze is wel van plan om het te doen. Niet om te wijzen, wel om uit te leggen dat ze het nu anders gaat doen.